Szczęście? A co to jest właściwie? Stan ducha? Dobra materialne? Wewnętrzny stan spełnienia, osiągnięcie celów, zrealizowanie marzeń? Ile osób, tyle definicji, podobnych ale innych, na tyle na ile ludzie różnią się od siebie. Mike Leigh w swoim nowym filmie nie próbuje przekrojowo przedstawić różnych portretów szczęścia. Podsuwa nam tylko jedną wizję - postrzeganie świata przez pryzmat Poppy. Poppy to 30-letnia, niezbyt urodziwa Brytyjka, od dekady mieszkająca ze swoją najlepszą przyjaciółką w przyciasnym mieszkanku, nauczycielka nauczania początkowego. Jej życie zdaje się nigdzie nie zmierzać, ani nie rozwijać, ani cofać. Co dziwniejsze - bezustannie się uśmiecha i godzi na szarość dnia codziennego. Nie zamierza zmieniać nic na siłę, po prostu przyjmuje rzeczy takimi, jakie są. Nie trąci przy tym frazesami w stylu "chwytaj dzień" i nie stara się zbawiać innych. Próbuje zarażać optymizmem i pogodą ducha, tylko tyle. Odtwórczyni roli, Sally Hawkins, znakomicie oddała osobowość i temperament swojej bohaterki, osadzonej przez reżysera w nieszczególnie sprzyjających okolicznościach. Wielu widzom charakter ten wyda się zupełnie abstrakcyjny i odseparowany. Jeszcze więcej osób Poppy wprost znienawidzi, uznając ją za przygłupią czy irytującą. Grunt, że nie pozostawia widza obojętnym, bo to oznaczałoby artystyczne samobójstwo. Ciężkie zadanie spoczywało na barkach Hawkins, gromkie brawa za utrzymanie mojej uwagi przy uwzględnieniu faktu, że film praktycznie nie posiada fabuły, a wszystkie inne aspekty również są bez znaczenia. Niby to kilka wyrwanych kartek z życiorysu, ale potrafią w nienachalny sposób napełnić pozytywną energią. Proza życia warta 8/10.