Od zawsze mówiłam, że jestem uczulona na trzy rzeczy: bullshit, czosnek i głupkowate komedie. Dlatego też podeszłam do Kaca z wielkim dystansem. Bałam się, że po raz kolejny będę musiała się zmierzyć z ‘niedorobioną’, podrzędną kupą sucharów, która zamiast wywoływać głupkowate chichoty wywoływać będzie niekomfortowe odczucie pragnienia. O dziwo (pomimo strachu i dystansu wyrobionego w mojej głowie) na tejże komedii zrywałam przysłowiowe boki. Podczas ponad półtoragodzinnego seansu poznajemy czterech ‘uroczych’ mężczyzn, którzy jak przystało na prawdziwych przyjaciół, chcą darować swojemu kumplowi godny prezent przed-ślubny – to jest wieczór kawalerski. Phil – przystojniak zniechęcony swoją pracą, żoną dzieckiem, szukający szalonych przygód, Stu – dentysta – lekarz  - pantoflarz, Alan – ekscentryczny troszkę, ale zarazem słodko-dziwny grubasek, który za wszelka cenę, chce się przypodobać Phil’owi oraz Doug – Pan młody, który przez większość filmu jest poszukiwany przez resztę ekipy. Taka mieszanka wybuchowa potrafi przyprawić o ‘śmiechowy’ ból brzucha. Nikogo również nie powinna dziwić lokacja – Las Vegas – miasto grzechu i rozpusty, które idealnie wiąże wszystko w naprawdę zabawną całość. Nawet postacie drugoplanowe błyszczą i rozśmieszają – weźmy tutaj na przykład Pana Chow, który ‘zabija’ nie tylko ripostami ale również najśmieszniejszym akcentem pod Słońcem.  Przejdźmy zatem do sedna sprawy jeśli liczysz na niezapomniany wieczór kawalerski to pamiętaj o dwóch istotnych sprawach: nie zabieraj na ten wieczór kumpla swojego kumpla który myli extasy z tabletka gwałtu albo zwyczajnie omijaj Las Vegas szerokim łukiem! A teraz podsumowanie: z czystym sumieniem i ręką na sercu, sentymentem w kieszeni i bezwarunkowym uśmiechem za każdym razem kiedy wspominam losy ‘sKacowanych’ przyznaje 8/10 i pół za Tyson’a prawy sierpowy ;).