W planach były wielkie przygotowania. Obejrzałam film dwa razy, poświęciłam odrobinę swojego cennego czasu na wczytanie się w historię, fakty oraz maniery którymi Tarantino nawiązywał do historii, mitów oraz innych wojennych filmów. Spędziłam kilka dobrych godzin na oglądaniu wywiadów z reżyserem i obsadą. Naczytałam się opinii krytyków filmowych, fanów kina Quentina Tarantino jak i również ludzi, którzy nie ‘czują’ jego geniuszu. Kiedy tak czas mijał a ja wchodziłam coraz głębiej w otchłanie cyber-przestrzennych informacji doznałam nagłego olśnienia: nie potrzebuje żadnego potwierdzenia na to co przeżyłam oglądając ten film! Sami wiecie jakie cudowne to uczucie gdy film trzyma was w tym wielkim podekscytowaniu jeszcze na parę dni po seansie. A o czym dokładnie jest to dzieło? To trochę tak jakby sam reżyser mówił do nas: A co by było gdyby? Co by było gdyby podczas wojny istniała grupa bohaterów, którzy swoją chęcią zemsty, poświęceniem i zdecydowaniem w jeden wieczór zmienili bieg historii. Mieszanka niesamowitej atmosfery, wprawiającej w dreszcze gry aktorskiej, trzymającej w napięciu akcji, mrożącej krew w żyłach przemocy nie może być opowiedziana w jednej recenzji – musi być przeżyta! Czarna dawka humoru oraz typowy styl Tarantino zwieńczają to dzieło w coś unikalnego, coś do czego chce się wracać. Dlatego bez zbędnych szczegółów, bez rozbierania filmu na czynniki pierwsze zapraszam na film!! Owacje na stojąco mistrzu Tarantino!!  10/10

Ps. Gdybym posiadała taką władzę i gdyby mój głos chociaż trochę się liczył już teraz przyznałabym Oscara dla najlepszego aktora roku 2009 – Christoph’a Waltz’a