"Czekasz na płytę tej cipy tyle lat, a ona se kurwa leci w chuj."

Polska to kraj konserwatywny, sztucznie przywiązany do tradycji. Tak bardzo przyzwyczajamy się do pewnych stanów, że każda próba odejścia od nich jest zamachem na poczucie naszego bezpieczeństwa. Zjawisko to przenosi się na praktycznie wszystkie dziedziny życia, w tym również rynek fonograficzny. Cała ta hermetyczność służy promocji takich miernot jak Feel czy Mandaryna, bo w ich przypadku nie ma co liczyć na rozwój, bo ten najprawdopodobniej nigdy nie nastąpi. Ciężki los naszych rodzimych wartościowych twórców, którzy częstokroć są niewolnikami własnego wizerunku. Mało kto może sobie pozwolić na zmianę stylistyczną, kiedy ludzie spodziewają się, że do końca życia będą śpiewać swoje największe hity z początków kariery. Pamiętliwość narodu nakazuje ciskać gromy na przeistoczenie Reni Jusis w Renatę Makowiecką czy metamorfozę Puszka Okruszka w Sexi Flexi. Bo jak one mogły!? Podobną sytuacją jest wykonanie hymnu przez Edytę Górniak, gdyż miała czelność go zinterpretować, a nie odśpiewać jak na kibola przystało. Nieważne, że połowa obywateli nie potrafi przywołać z pamięci jego słów, przecież napiętnować kogoś trzeba. Mity łatwo się utrwalają i dlatego tak bardzo cenię sobie każdego, kto stara się zrobić coś innego - nawet jeśli efekt finalny nie jest do końca zadowalający.

"Modern Rocking" jeszcze przed premierą wywołał prawdziwą burzę w szklance wody za sprawą pierwszego singla pt. "Nie mogę Cię zapomnieć". Oto bowiem hardkorowa Agnieszka Chylińska zmieniła glany na szpilki, rockowy pazur na doklejane tipsy i wygina śmiało ciało na parkiecie. Po co to wszystko, na co to komu i jaki w tym sens? Wielu eks-fanów skazało wokalistkę na potępienie, nawet nie próbując się zapoznać z albumem i to właśnie słuchacze są jedynymi, którzy w takiej sytuacji tracą. Od razu mogiła, nawet nie kaplica, ponieważ to tylko stan przejściowy. Przyzwyczajenia zbyt łatwo przeradzają się w uprzedzenia i nie nam dochodzić, co powodowało Agniechą. Ewaluacja powinna dotyczyć w tym momencie tylko muzyki i jej wiarygodności. Ja osobiście wierzę, że zmiana podyktowana była osobistą potrzebą, w czym utwierdzają mnie teksty zawartych tu piosenek, będących w znacznej mierze swoistym manifestem wyzwoleńczym. Chylińska chce rozchylać uda w rytm syntezatorów, proszę bardzo. Może i jest to robo-kop dla wielbicieli cięższego brzmienia, ale ma do tego pełne prawo. Świeć Panie nad jej duszą, nawet jeśli będzie się to odbywać za pomocą klubowych neonów. Niezależnie od nastawienia pozostaje jeszcze niewdzięczne zadanie oceny. Wszystkie 9 utworów stanowi zamkniętą, koherentną całość. Proste w formie, mało zróżnicowane, z raczej oszczędnym śpiewem. Teksty zahaczają o grafomaństwo, ale są w jakiś sposób szczere i naturalne. Nie wszędzie potrzeba wielkich słów, żeby wyrazić radość życia. Materiał jest przy tym wysoce radioaktywny, praktycznie każdy kawałek nadaje się na antenę. W skali od 1 do Czarnobyla, plasuje się gdzieś w połowie. Punkcik dorzucam za odwagę. 6/10.


01. Ostatnia łza
02. Foch
03. Niebo
04. Zima
05. Powiedz
06. Nie mogę Cię zapomnieć
07. Normalka
08. Plim plam
09. Wybaczam Ci