"Już w drogę czas, przygoda wzywa nas, przed nami tysiąc dróg i wiele dni bez snu. To nie jest żart, przed nami jutro start, szeroki czeka świat."

Taki emeryt to ma dobrze - chodzi z laską (tudzież o lasce), nie musi przejmować się przemijaniem, w końcu swoje już przeżył, prawda? Ale czy starość to na pewno wesoły świat bez dat, gdy jedyną rozrywką są niedzielne wizyty na mszy świętej lub spotkania klubu szachowego? Wygrywa ten, który później kopnie w kalendarz. Taki scenariusz może i by nadawał się na film, ale z pewnością nie produkcji Pixara. Jest Pixar, jest zabawa. Carl Fredricksen całe życie marzył o wielkiej przygodzie na niezbadanych obszarach Ameryki Południowej i choć "mija czas, płynie czas, czas ponagla stale nas", życie zrobiło go w balona. Nigdy jednak nie jest za późno, a że lepiej późno niż później, to wyrusza w podróż dopiero jako owdowiały staruszek. I nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby jego środkiem lokomocji nie był dom unoszony balonami, a kompanami wędrówki nie byli młody skaut, gadający pies i rzadki gatunek ptaka nielota. To kolejna już opowieść z cyklu "urzekła mnie twoja historia" autorstwa legendarnego studia. Magicy animacji znowu stworzyli coś z niczego i trzeba zaznaczyć, że fabułę tworzył ktoś na totalnym odlocie. "Up" jest cudownie pozytywnym obrazem dla widowni w wieku od lat 5-ciu do 105-ciu. Bezpretensjonalnie uroczy, z niewymuszonym humorem, doskonałą animacją, dobrą muzyką i żwawą akcją w niczym nie przypominającą podrygów starego dziadygi. Pokazuje subtelnie, że starość też radość i zasługuje na miano natychmiastowego klasyka. Był słodki, śmietankowy, po prostu pyszny. Poczułem się jak ktoś zupełnie wyjątkowy. Dzisiaj sam jestem dziadkiem i choć w krzyżu łupie, nie zaburza to mojej percepcji. 9/10.

PS. Nota nie jest maksymalna tylko ze względu na zeszłoroczny, jeszcze lepszy "Wall-E".