Za wielką wodą „The Princess and the Frog″ żegnał stary, przemijający rok, zaś w naszym pięknym Kaczogrodzie już jako „Księżniczce i Żabie″ przyszło mu bratać się z nieopierzonym jeszcze rokiem pańskim 2010. Jak widać każda okazja jest dobra, żeby świętować. Zwłaszcza, jeśli mówimy o celebrowaniu powracającej do łask klasycznej disnejowskiej animacji. Czekałem na tenże moment z wytęsknieniem i serca biciem. W zalewie wymuszenie zabawnych/niezamierzenie śmiesznych (niepotrzebne skreślić), powstałych w całości za pomocą kodu binarnego produkcji, miała nadejść upragniona, tradycyjnie zrealizowana opowieść. Oczekiwania były ogromne, obawy nie mniejsze. I choć najnowsza propozycja legendarnego studia banku nie rozbija, to i tak warto było czekać.

Przenosimy się do Nowego Orleanu z początku ubiegłego wieku, gdzie poznajemy czarnoskórą dziewczynę imieniem Tiana. W przeciwieństwie do swoich rówieśnic, nie marzy o wielkiej miłości żywionej do księcia na białym rumaku, balowych sukniach czy wystawnych bankietach. Dąży natomiast do otwarcia własnej restauracji, co było również snem jej ojca, a którego ziszczenia nie doczekał. Uczciwością i pracą ludzie się bogacą, coś jednak zawsze stoi na przeszkodzie. Fortuna zatoczy koło wraz z pojawieniem się pewnej żaby... Dla koneserów jest to film niezwykły z kilku względów. Przede wszystkim, po raz pierwszy główna postać żeńska nie posiada śnieżnobiałej, porcelanowej cery. Koncern był w przeszłości oskarżany o rasizm, dlatego też tym razem protagonistka ma śniadą karnację, co stanowi miłą odmianę. Tradycyjną, ręcznie malowaną szatę wizualną ostatnio mieliśmy okazję podziwiać w „Moim Bracie Niedźwiedziu″ w 2004 roku, tak więc szmat czasu temu. Powrót do korzeni cieszy niezmiernie, nawet pomimo braków technicznych. Animacja nie jest szczegółowa, tła pozbawiono przepychu, ale swoistego staroszkolnego uroku nie sposób im odmówić. Skoro już o urokach mowa, wprowadzono zaskakujący wątek magii voodoo. Motyw ten nie jest może do końca wykorzystany, jednak samo jego zaimplementowanie stanowi wyraźną zaletę. Sama historia została opowiedziana po bożemu, bez niespodziewanych zwrotów akcji, tak iż każdy będzie w stanie przewidzieć jej przebieg. Akcja jest naprawdę klarowna, momentami nazbyt oczywista, prowadzona jednak na tyle solidnie, aby utrzymać uwagę widza przez bite 1,5 godziny. Bohaterowie są maksymalnie zróżnicowani i o ile centralnym postaciom można zarzucić pewną papierowość, tak drugi plan to już fascynująca galeria indywiduów, zaś cała wesoła ferajna została zaopatrzona w należycie skrojone teksty. Sporo miejsca poświęcono piosenkom, podobnie jak w przypadku „Aryskotratów” utrzymanym w stylistyce jazzowej. Łatwo wpadają w ucho w trakcie seansu, niestety równie ciężko zapadają w pamięć tuż po nim. Nie bez znaczenia jest morał z historii wynikający, a mianowicie że należy na swój sukces zapracować oraz doceniać to co się posiada. Zaserwowany subtelnie, bez zbędnego dydaktyzmu niezrozumiałego dla malców.

Spinając recenzję klamrą: Disney poprzez tę baśń postanowił przypomnieć światu, gdzie jest jego miejsce w szeregu. Gigant nadal plasuje się w pierwszym rzędzie, choć w tym przypadku robi to nazbyt kanonicznie. 7/10.