To był jeden z tych szarych, ponurych dni, kiedy nic nie zwiastuje nadejścia poprawy. Zza okien wyzierała dżdżysta pogoda, zapachem wilgoci przywodząc na myśl stagnację. Mgła spowijająca pobliskie torfowisko zdawała się to wrażenie potęgować, niczym groźba zawisła w powietrzu. Gwiazdy tej nocy świeciły niemrawo, przez półprzepuszczalny filtr mroku oświetlając swoim blaskiem nieliczne tylko punkty. Zewsząd dało się wyczuć panujący niepokój. A jednak, dla pary młodych kochanków było w tej chwili coś niezwykle podniecającego. W myślach grzeszyli już niejednokrotnie, nigdy jednak nie odważyli się przenieść swoich fantazji do świata realnego. Sytuacja sprzyjała zbliżeniu, wszystko wokół zdawało się ich popychać nawzajem w swoje ramiona. Łaknęli się od dawna, wprost konsumowali spojrzeniem. Mężczyzna pytającym wzrokiem poprosił partnerkę o przyzwolenie, ta zaś na prośbę przystanęła, bezwiednie potakując głową. Przystawił więc swoje blade wargi do jej ust i wtopił w ich gorejącą czerwień, kobieta natomiast ujęła go w pasie, przysuwając bliżej swego ciała. Delikatnymi, aczkolwiek zdecydowanymi ruchami przenieśli się na wyściełaną aksamitem i kaszmirem kanapę w przedpokoju. Fascynacja rosła z każdą sekundą, gdy ona ujmowała jego pośladki i wyrzeźbiony tors, on natomiast gładził jej piersi, jednocześnie powoli rozchylając uda, każdym pojedynczym gestem komplementując jej urodę. Napięcie sięgało zenitu gdy tak wędrowali po erotycznej mapie ciała, aż tu nagle z ust białogłowy dało się usłyszeć ledwo wyartykułowane "kochasz mnie?". Samiec, nie zastanawiając się wiele, ochoczo odrzekł: "zajebałem się w tobie po chuj" i cały misternie budowany klimat wziął w łeb...

Ten wyjątkowo przydługi wstęp ma na celu ukazanie głównej bolączki filmowego „Zmierzchu”, będącego z założenia historią miłosną. Historią o tyle nietypową, że rozgrywającą się pomiędzy ludzką kobietą a wampirem rodzaju męskiego. Kiedy już wszystko zdaje się zmierzać we właściwym kierunku, moment kulminacyjny zawsze zostaje zepsuty przez nieudolną reżyserię, tragiczny skrypt, pretensjonalne dialogi tudzież sztywne aktorstwo. Należycie dobrana muzyka, malownicze scenerie i doskonałe, utrzymane w zimnej tonacji zdjęcia podsycają atmosferę, która następnie bezceremonialnie zostaje spłukana kubłem zimnej wody. Pomiędzy postaciami nie czuć żadnych emocji, chemii, pożądania, pasji, czegokolwiek. Romantyczna otoczka skutecznie zarzynana jest przez aseksualność bohaterów. Przypominają oni dzieci, które takich wartości w sobie jeszcze nie noszą, przez co atrakcyjne są tylko dla osób ze skłonnościami pedofilskimi. Dobrą scenę miłosną/erotyczną/pornograficzną poznaje się po tym, że widz ma ochotę zamienić się miejscami z aktorami. Przestać grać i poczuć na własnej skórze to charakterystyczne mrowienie. Groteskowe uniesienia wymuskanego nosferatu i zagubionej dziewczyny sprzyjają bardziej uśmieszkowi politowania niż zastygniętego w rozkoszy grymasu. Jak tylko zaczyna iskrzyć, reżyser przypomina sobie o kategorii wiekowej, krzyczy "kamera stop, cięcie!" i cofa taśmę. Więcej odwagi, więcej animuszu, więcej ułańskiej fantazji! Przez 2 godziny seansu praktycznie nic się nie dzieje, nie wiem jak to wygląda w pierwowzorze literackim, ale po zapoznaniu z wersją kinową nie mam najmniejszej nawet ochoty się o tym przekonać. W słowniku wyrażeń i pojęć bliskoznacznych, „Twilight” należy szukać pod hasłem „tabula rasa”, tam gdzie jego miejsce. Gdyby jeszcze z pamięci tę wpadkę dało się wykorzenić równie łatwo... 3/10.